دختری بنام پروانه

فکر میرطاهر لحظه‌ای او را رها نمی‌کرد. انگار در ته قلبش تعلقی به او داشت، حس‌وحال عجیبی داشت. نمی‌دانست چرا او برایش یک غریبهٔ آشناست! به حرف‌هایش فکر می‌کرد؛ با شور خاصی حرف می‌زد، کلامش جادو می‌کرد.